Ego si fretus ingenio, litteris, arte, lectione,
memoria, peritissimum quemque adversarium provocavi fui
vanissimus et superbissimus, qui neque me, necque illos
inspexerim; sin causam intuitus, existimavi satis me valentem
esse, qui docerem hunc solem meridie lucere, debetis mihi
fervorem istum concedere, quem honor Iesu Christi, Regis mei, et
invicta veritas imperarunt. Scitis M. Tullium in Quintiana, quum
Roscius victoriam adpromitteret, si efficeret argumentis,
septingenta millia passuum non esse decursa biduo, non modo nihil
veritum articulos et nervos Hortensii, sed ne grandiores quidem
Hortensio, Phillipos, et Cottas, et Antonios, et Crassos, quibus
maximam dicendi gloriam tribuebat, metuere potuisse. Est enim
quaedam veritas tam illustris et perspicua, ut eam nullae
verborum rerumque praestigiae possint obruere. Porro liquidius
est quod nos agimus, quam illa fuit hypothesis Rosciana. Nam si
hoe praestitero: coelos esse, divos esse, fidem esse, Christum
esse, causam obtinui. Hic ego non sim animosus? Equidem occidi
possum, superari non possum, iis enim Doctoribus insisto, quos
ille Spiritus erudiit, qui nec fallitur, nec vincitur.
Pages:
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58