Quod enim aliud velum suo latrocinio
nostri Nemrodes[136] obtenderunt, quum depecularentur
ecclesias, et Christi patrimonium dissiparent? Contra vero
magnus ille Constantinus Christomastigon terror, quam Eeclesiam
tranquillavit? Illam, cui Pontifex Sylvester praefuit,[137]
quem in Soracte latitantem accersiit, ut eius opera nostro
baptismate tingeretur.--Quibus auspiciis victor? Signo
crucis.[138]--Qua matre gloriosus? Helena.--Quibus se patribus
adiunxit? Nicaenis.--Cuiusmodi? Vt Sylvestro, ut Marco, ut
Iulio, ut Athanasio, ut Nicolao.--Cuius se precibus[139]
commendavit? Antonii.--Quam sellam postulavit[140] in Synodo?
Vltimam.--O quanto regalior hac sede, quam qui regis titulum,
non debitum, ambierunt! Singula narrare longum est. Sed ex his
duobus altero nobis infestissimo, altero nobis amicissimo,
licebit singula coniicere, quae sunt horum simillima. Etenim,
ut nostrorum illa fuit Epistasis turbulenta, sic nostrorum haec
evasit divina Catastrophe.
TVRCAE.-Turcica videamus. Mahometes et Sergius monachus apostata
in profundo barathro iacent ululantes, et suis et posterorum
sceleribus onusti. Haec portentosa et efferata bellua,
Sarraceni, Turcae, nisi a nostris ordinibus militiae
sacrae,[141] nisi a nostris principibus et populis accisa
fuisset ac repressa, per Lutherum quidem, (cui gratias hoc
nomine Solymanus Turcus litteris egisse dicitur), et per
lutheranos regulos (quibus Turcorum progressio laetabilis
existimatur); haec, inquam, Erinnys furiosa et exitiosa
mortalibus, totam iam depopularetur et vastaret Europam; neque
indiligentius altaria et signa crucis, quam ipse Calvinus
everteret.
Pages:
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104